Leefdaal – PNV B : 1-3 (16-25 / 26-24 / 22-25 / 17-25)

____________________________________________

“Wankelend.”

Vlaams-Brabant  weer : de route is intussen bekend. Leefdaal, middenmoter in deze reeks : dat houdt wel vaker risico’s in voor onze divisieheren.

1-0 : “Geen probleem”, vond Luc, “nog 25.” Maar het stond al snel 3-0. Onze Toontjes vonden het nu welletjes geweest en ook Jiri bemoeide zich even met de zaak : 7-8. Oma Christiannne staarde gefascineerd naar het scorebord op zoek naar het gele bolletje van de TO, maar er kwam alleen een langgerekte toet voor de TTO. Tijd om verder te spelen. “Zelfs die toeter is verkouden”, constateerde Luc. Ze gingen vol vertrouwen door. 11-14 : TO voor Leefdaal mét een geel bolletje ! “Bij welk bolletje mogen we naar de kantine ?” Luc was zeer spraakzaam. Een penaltybal van Jiri en 11-16. Hij kreeg onmiddellijk nog een tweede kans, maar was danig verrast. Toon W. nam het dan maar over. Een verbaasde blik van Toon naar Jiri : “Waarom deed je dat nu niet meteen?” Het puntensaldo tikte vlot aan : 12-19 en TO van Leefdaal. “Waar moet dat derde bolletje nu komen ?” De opslag van Toon W. knalde tegen de grond. SR 1 liet doorspelen. Tot grote verbazing van iedereen. Tot luid protest van Matthias. Tot demonstratief ongeloof van Kelly. Hij had er zelfs een TO voor over. Een bolletje voor ons. “Gelukkig zitten we niet in Antwerpen”, grinnikte Luc, we raakten de sporthal niet meer uit met zoveel bollekes.” Kelly sprak duidelijke taal : “Meppen en geen “…”ballen !” Dat deden ze dan maar. 16-25 : goed voor het vertrouwen. Dachten we toch.

Een stevige start in de tweede set.  Hans O. maakte zelfs even een kopbalpunt : het blok belandde op zijn hoofd en viel toch binnen. Mooi meegenomen. Even later deed hij het wel weer met de hand : zo heeft hij het altijd geleerd natuurlijk. 4-11 : op weg naar een walk-over. Dachten we toch. 10-16 : dat zag er nog altijd goed uit, maar er was wel even een sterke Hans B. nodig om ons in de rally’s overeind te houden. 13-19 : dat werd dus gewoon de set uitspelen. Leefdaal ging voor “opslagdruk”. Veel hebben we daar niet van gemerkt : simpele floats, services vanuit stand. Toch ging onze receptie compleet onderuit. TO van Kelly bij 19-20 : “Als gij zegt dat die bal niet passeert, dan passeert die ook niet ! Maar ge moet dan wel blokken !” Heel de sporthal mocht het geweten hebben. Zijn spelers hadden het begrepen : 19-22 en TO van Leefdaal. Weer gaven ze hun voorsprong weg, maar het zat er nog in : 23-24. “Matchbal !”, scandeerde Annick opgelucht en enthousiast. “Hoeveel bollekes heb jij al binnen ?”, informeerde Luc droogweg. Dit was inderdaad nog maar de tweede set. “Binnen !”, juichten wij. “Buiten”, gaf de scheidsrechter aan. “Dat was wel op de meet !”, riep oma Christianne haar gestreepte vriend toe. Onvoorstelbaar : 24-24. “Pak dan toch gewoon die opslag : er zit niet eens kracht achter !” 24-25. Toon W. aan de opslag. Wij zagen een ace. De scheidsrechter niet. Leefdaal pakte de set : 26-24. Vroeg in de set stond het wel 4-11. Middenin de set stond het wel 13-19. We zullen het er nog maar eens inwrijven.

“Ge staat daar hier en daar te vissen, maar de receptie komt wel altijd ergens anders !” Kelly had duidelijk de zwakke plek van zijn ploeg gezien. Ze vochten zich door de start van de derde set : echt simpel was het niet, maar ze scoorden wel. “Dat willen we zien !”, riep Luc de spelers toe. “Werken !”, commandeerde Ben zijn troepen. We gingen naar 5-8. Even bezorgdheid ook : Toon W. heeft zijn voet bezeerd. Gelukkig niets ernstigs. Dat konden we nu wel missen. TO van Leefdaal bij 7-13. Weer die comfortabele voorsprong dus, maar of dat genoeg was ? “Als we de receptie onder controle krijgen…” Luc was er duidelijk niet gerust in. “Receptie dat is focus op de bal !”, peperde Kelly zijn spelers in. 16-18 : Leefdaal kwam weer opzetten. Tijd voor de dubbele wissel : Cedric voor Seppe, Ben voor Toon. 19-19 : Leefdaal stond er weer bij. TO van Kelly. “Ge staat GVD 5/6 punten voor en kijk nu eens naar dat scorebord ! Als PLOEG moet ge dat hier sowieso winnen !” En of hij gelijk had ! 19-21 : TO van Leefdaal. 19-22 / 20-22 / 21-22. Kelly kijkt ongerust naar het scorebord. Wisselen weer. Een belangrijke opslag van Seppe en een belangrijk blok van Matthias : 21-24. Leefdaal blijft wisselen : zijn TO’s zijn opgebruikt, er moet dus een andere manier zijn om het spel even te breken. “Is dat niet zijn zevende wissel ?”, informeert Luc ironisch. In de reservewedstrijd had de thuiscoach even een derde TO gevraagd. Toon W. stelt ons gerust : 22-25. “Het zweet staat in mijn schoenen”, puft oma Christianne. Bij Kelly ook waarschijnlijk.

De spelers storten zich gretig om de mondvoorraad van Annick. “Zouden er wel genoeg bananen zijn ?”, vraagt zij zich zeer bezorgd af. “Ik ben wel op stap met een volleybalploeg, niet met een dierentuin”, relativeert Luc het belang van de bananen. De bananen doen wel hun werk : 5-8 / 5-12. Maar… ook in de vorige sets is de voorsprong zo ruim geweest. Leefdaal start dapper aan zijn remonte : 8-13. “Puntje per puntje !”, spreekt de coach zijn ploeg moed in. Die tactiek heeft de vorige sets ook gewerkt natuurlijk. 10-16 : we zijn er nog steeds niet gerust in. 13-19 : dit kan toch niet meer mis gaan ? Het gaat gelukkig niet meer mis : 17-25.

Opluchting maar ook frustratie bij Kelly : “Wij betalen hier cash wat er de voorbije weken is gebeurd : we hebben té weinig samen getraind. De automatismen zijn zoek. Het vertrouwen is weg.” Het kan alleen maar beteren, Kelly ! Er staan nog enkele interessante wedstrijden op het programma ! Misschien hebben jullie wel de sleutel voor de afloop van deze competitie in handen ?