PNV C – MEZO Zottegem : 3-1 (25-21 / 25-17 / 33-35 / 25-22)

______________________________________________________

“Met de hakken over de sloot.”

Examens voorbij, studenten paraat ? Dat dacht je maar ! Examens voorbij, studenten op reis ! Kurt mocht dus weer puzzelen : “onze Witte” en “onze Q” mochten het in de reservewedstrijd opwarmen als middenmannen. Een wel zeer alternatieve en creatieve opstelling dus. (In de hoofdwedstrijd was het de beurt aan Jeroen : hij heeft dat vroeger nog gedaan.) De zeer kleine minderheid die niet op terrein stond werd op de bank verwacht om de scouting na te lezen. Het was even zoeken naar dat verdomde blad. “Stress, Kurt ?”, plaagde Nico nog. Stress is een zwaar woord, maar hij wou wel graag puntjes ! MEZO telde (telt) welgeteld 1 puntje en… heeft dat dan nog gehaald tegen… PNV C !

De bezoekerstribune bleef compleet leeg. Blijkbaar hadden de MEZO-supporters meer vertrouwen in hun eigen verwarming  ! Gelijk hadden ze : bij ons geen jetons, maar wel een ijskoude zaal ! Het was bibberen en beven. En hopen dat de klus snel geklaard zou zijn.

Ook MEZO wist blijkbaar nog goed dat ze hun puntje precies tegen ons hadden gehaald. Ze waren vast van plan om dat nu weer te doen. Bij 2-6 zette Kurt zich recht. Het hielp : met Quinten aan de opslag kwamen ze terug en namen ze leiding over : 8-7. Algemene opluchting : “We zijn gelanceerd !”, “We zijn weg !” MEZO liet ze niet gaan : 13-16. Goeie raad : “Niet forceren !”, “Fouten eruit !” Weer was het Quinten die ons in de running hield : van 14-18 naar 19-18. Dit waren belangrijke momenten, belangrijke punten. Kurt liep te ijsberen : dit kon toch echt niet ?! 21-21, opslag voor de bezoekers. “Kort”, werd er onmiddellijk gewaarschuwd. Té kort : de bal belandde in het net. “Dit is een kostelijk punt”, zuchtte mijn compagnon aan het blad. Inderdaad. Ze gingen in één ruk door : 25-21.

Een heel ander scenario in de tweede set : 8-6 en 16-10. Met een tussenstop op 12-7 om een opslagreeks van Arne te breken. “Dit is niet onoverbrugbaar”, stelde de MEZO-coach, “geloof erin !” Stijn volgde het voorbeeld van Quinten en van Arne : een mooie reeks aan de opslag : 22-14. Twijfel bij het scheidsrechtersduo : zat er een MEZO-hand onder of niet ? Dubbel dan maar. Nico legde de setcijfers vast : 25-17.

“Houden zo !”, vond Kurt. Dat vond iedereen trouwens: de warmte van de cafetaria wenkte. Het zag er ook niet slecht uit : 8-7en 16-13. De TTO’s werden trouwens steeds korter. Iedereen had het koud. Ook de scheidsrechters. Zij gaven aan dat het best sneller mocht. “Kijken wat er gebeurt”, gaf Kurt zijn spelers mee. Het was nodig. Wij zagen duidelijk wat er gebeurde: 18-18 ! Een eerste setbal bij 24-23. Gemist ! “Jamaar, allez !”, reageerde de tribune teleurgesteld. “Bal brengen en scoren !”, stelde Arne simpel. “Niets gebeurd”, stelde Kurt zijn spelers en zichzelf gerust. Er gebeurde plots veel : MEZO zag zijn kans, PNV ging aan het twijfelen. Beide ploegen kregen meerdere kansen om de set af te maken, maar niemand deed het. Ook de scheidsrechters gingen zich met de zaak bemoeien : SR 2 zag het anders dan SR 1. SR 1 liet toch doorspelen. Kurt en Nico weer eensgezind in hun protest : “Waarom staat er dan nog een tweede scheidsrechter ?”, “Gaat de arbiter ons weer de kans afpakken ?” Er leek geen einde te komen aan deze set. “Heb je nog vakjes ?”, informeerde mijn compagnon bezorgd. Uiteindelijk sloten we af bij 33-35. (Dit was pas spannend, Ruth !)

Mijn compagnon wreef zich in de handen : “We gaan ons weren ! We hebben niets te verliezen !” “Alles geven nu”, commandeerde de MEZO-coach.  Het begon goed voor ons : een ketser op de opslag van Arne. “Nog 24 !”, telden onze supporters. Maar dan is er de harde wet van het volleybal : bij de ene ploeg groeit het vertrouwen, bij de andere ploeg groeit de nervositeit. MEZO zag het duidelijk weer zitten : dat puntje zat erin. Van 2-6 naar 4-8. Stijn op een drafje naar het toilet. Totaal vergeten tijdens de setwissel en een TTO is kort, zeer kort in een koude sporthal. Het hielp wel : zijn volgende bal ramde hij keihard door het blok. We slopen dichterbij en vonden weer aansluiting : 8-10 / 11-12. Maar wat het uitzicht op een tweede puntje al niet vermag : 12-16. Joachim (terug van lang weggeweest) kwam Kristof (moe gestreden en gesprongen) vervangen. En hij bracht ons meteen langszij : Arne had in hem een nieuw aanspeelpunt gevonden en profiteerde gretig van zijn frisheid. En Joachim scoorde er vrolijk op los. Matchbal bij 24-22. “We maken het NU af ! NU !”, commandeerde Arne. De vorige set zat duidelijk nog in zijn achterhoofd. Nu deden ze het wel : 25-22.

Drie punten ! En… een warme thee ! (de warme chocomelk was zelfs al op !)