Berg-Op-Wijgmaal  - PNV B : 2-3 (21-25 / 25-23 / 25-22 / 19-25 / 9-15
______________________________________________________

“Niet zonder moeite.”

Wat is dat toch met onze divisieheren ? Tegen de toppers uit de reeks halen ze een hoog niveau en ze hebben het moeilijk met de mindere ploegen. Zijn die ploegen dan supergemotiveerd om een mooie prestatie neer te zetten en overtreffen ze dan zichzelf ? Of… zit het tussen de oren ? We zijn er nog steeds niet uit.
“Hier is de VIP !” Meester-technicus Luc dook op in de regiekamer achter ons. “En hier is het gratis !” Beroepsmisvorming van het bankwezen, zeker ?

Set 1 : Om en om.
Geen puntje gaven beide ploegen mekaar toe in de eerste set. De thuisploeg greep zijn kans, geloofde in zijn kansen en… speelde echt wel goed. Pas na de tweede TTO raakten we eindelijk echt op voorsprong : 15-17 (Jiri) ; 16-18 (Toon W) ; 20-22 (Cedric). Met een blok legde Mathias de setstand vast : 21-25. Dit was ploeteren en wroeten.

Set 2 : Achtervolgen.
Onmiddellijk op achterstand : 2-0. Onmiddellijk op een ruime achterstand : 6-2. “Geen paniek : wij zijn de specialisten van de grote terugkeer !”, stelde Luc ons gerust. Hij had gelijk : Toon W. en blok buiten. “Wat doet die SR nu ???” Verbazing en ongeloof overal en bij iedereen : SR 1 gaf het punt aan BOW ; 7-2 dus. “Scheids, in het volleybal bestaat er zoiets als blok buiten !” “Straks vlieg jij buiten : er is controle !” “Zijn er plots nieuwe spelregels misschien ?” We begrepen er compleet niets van. Ze kregen de kloof niet dicht : ondanks verwoede pogingen bleven ze voortdurend hangen op een tweetal punten : 16-14 / 18-16. Niet uitzichtloos natuurlijk, maar je moet die puntjes wel goedmaken. Kapitein Ben werd opgevorderd door SR 1. “Heeft Toon nu weer zijn zakdoek bij ?”, grapte Walter nog. Er viel weinig te lachen. Een eerste verwittiging : Toon had gewoon even “boe” geroepen. De opslag van Ben danst tergend lang en tergend traag op en over de netrand. Even gelijk : 18-18. Maar niet voor lang : 21-18. Ze vechten terug : de opslag van Toon DL ketst weg ; Toon W. kiest voor het uiterste hoekje van een zeer smalle straat ; Francis zet even een superblok. Terug gelijk : 23-23. Maar dan toch 25-23.

Set 3 : Weer om en om.
Weer een nek-aan-nekrace : 8-7 / 15-16. Kelly blaast. Het is inderdaad warm in de zaal. Maar hij krijgt het ook warm : hier staan punten op het spel. “Komaan ! Niet zagen, maar spelen ! Erin geloven !”, commandeert Marita. Gelukkig is daar Toon DL die erg efficiënt staat te spelen : als hij de bal krijgt, dan komt er ook een punt op het scorebord. SR 1 wil Ben weer zien : een tweede verwittiging en… geel voor Toon W. Hij had gewoon – heel terecht – “voetfout” geroepen ! Gelijk had hij : het was trouwens niet de eerste voetfout ! Onze opposite is duidelijk aangeslagen. De anderen ook. Het wordt 25-22. De thuisploeg heeft alvast een (onverhoopt) punt. Voor ons was dat toch wel even slikken. “Dan spelen we er toch gewoon vijf !”, herpakt Marita zich. “En de laatste winnen wij !”, vult Martine voor alle zekerheid aan.

Set 4 : Demarreren.
Ze hadden duidelijk de start van het WK veldrijden gezien : demarreren vanbij de start kan resultaat opleveren ! Met nieuwe inspiratie en met vernieuwde moed : 5-8. Dan eist eerst Mathias de hoofdrol op : tikken, meppen, plaatsen. Het staat 10-16. “Hey arbiter, dat was al acht i.p.v. vier”, helpt Walter even. “Als ze dit nu nog afgeven…”, zucht Annick. Nu is het even de beurt aan Cedric : 16-20. BOW nadert : 18-21 en… vraagt TO. Waarom ? Waarom op dit moment ? Luc vermoedt een opstellingsfout. Seppe ziet zijn kans en straft een verkeerde receptie rechtstreeks en keihard af : 19-25. Oef. Punt gered. Er zit nog altijd meer in.

Set 5 : Niels Albert achterna.
Demarreren en dan gewoon doorduwen tot de finish. Geen slechte tactiek blijkbaar. Halfweg : 3-8. “Draaien !” “Wisselen !” Arbiters genoeg in de zaal. Zonder enige aarzeling naar 4-11. BOW sluipt weer dichterbij : 8-12. “Het is wel maar gedaan op 15 !”, waarschuwt Walkter toch nog even. Toon W. stelt ons gerust : 9-15.

Een dubbel gevoel toch wel. Hebben we nu een puntje laten liggen ? Dit hadden we toch niet verwacht. Of hebben we nu toch twee puntjes gered ? De thuisploeg haalde toch wel een zeer behoorlijk niveau.

Een extraatje : vijfsetters in het volleybal, vijfsetters in het tennis…
De dames :
“ Nadal met zijn spierballen !”
“ Djokovic gezien zonder shirt ?”
De heren :
“ Als Sharapova dat nu eens zou doen ?! (Wat dan, Herman ?)
“ Dan hebben jullie mij nog niet gezien !” (Wat houdt je tegen, Willy ?)