Kuros ZULTE – PNV C : 3-0 ( 25-11 / 25-12 / 25-15)
_____________________________________________

“De kampioenen ?”

Welke ploeg gaat er dit Zulte van de titel houden ? Geen enkele zwakke schakel, geen enkele kwetsbare rotatie. Een combinatie van talent en power, van ervaring en maturiteit. Een ploeg die bewondering en respect afdwingt.

Op de tribune moesten we het doen met 5 dames, Lot inclusief. “Dada”, kraaide ze vrolijk. (Sorry Prutsken, mama en papa moeten dit dan maar aanvullen en/of corrigeren !) “Dit is pas een probleem”, ontdekte Ine al snel, “een lege bank !” Alle aanwezigen (we hebben het even niet over de afwezigen) waren speelklaar. “Mag ik als speler op het blad ?”, smeekte Roeland. Kurt kon het hem niet weigeren : eindelijk ! na anderhalf jaar ! Je zou van minder ongeduldig worden.
Ze stonden er wat onwennig bij : een officiële ploegvoorstelling. “En dat de besten mogen winnen !”, klonk het door de micro. We beseften toen al dat de kans zeer miniem was dat wij dat zouden zijn.

Of toch… ? Kristof met een slim tippertje : 0-1. Nico met een overtuigend blok : 0-2. Quinten in de aanval : 1-3. Nico snel genoeg : 1-4. De beste bedoelingen en een bewonderenswaardige inzet ! De bezoekers stelden al snel orde op zaken : 8-5, 13-6 (een opslagreeks van de plaatselijke nummer 18, Maarten Deleersnijder, zeker geen onbekende in het volleybalmilieu), 16-7. Pieter en Roeland stonden tevergeefs met de bordjes in de hand voor hun invalbeurt aan de opslag : we kwamen amper aan serveren toe ! Dit was onbegonnen werk : 25-11.

Of toch wel… ? Nico met een middenaanval : 0-1. Stijn vanop 6 : 0-2. Het “PNV” klonk nog steeds luid en overtuigend. Maar niet voor lang : 8-4, 16-6. Dit werd duidelijk een herhaling van de 1ste set. We hadden even een déja-vu : “touché !”, schreeuwden alle PNV-ers in koor. Kurt en Nico trokken met breed-zwaaiende armen naar SR 2. Geen genade. Minder belangrijk dan vorige week, maar toch. “Deze keer konden we zelfs de schuldige aanduiden : nummer 9 !” Dit bijkomend argument van Quinten veranderde niets aan de zaak. Ruth zat gespannen te duimen voor “de pschylogische 10”. We kregen ze cadeau van Zulte : een opslagmisser en 20-10. Dank je wel ! Even een luid welkomsapplaus voor… Roeland ! Hij kwam Kristof vervangen aan de opslag. Hij straalde : “Leutig !” We kunnen hem best geloven ! Dit moet deugd doen na zo’n lange afwezigheid. We raakten 1 puntje verder : 25-12.

“Pa-pa !”, taterde Lot : Arne H. kwam onze “Q” vervangen (last van een Kim-Clijsters-split ?) en was meteen goed voor 4 opeenvolgende punten : 1-1 / 2-2 / 3-3 / 5-4. Brecht deed wat hij kon, maar tegen zoveel snelheid en power is niemand opgewassen. Het stond 8-5. “We are the Champions”, klonk het zeer toepasselijk door de luidsprekers. Een beetje voorbarig misschien, maar ons hebben ze alleszins overtuigd. Het was aanklampen. Onze hoekspelers, Stijn en Kristof, beleefden niet echt hun aangenaamste avond : zij stonden voortdurend voor een muur. Maar op karakter en inzet bleven ze nu wel in de buurt. En… een formidabele ace van Nico bracht ons op 10-10. Stijn vond het hoekje van de straat : 11-11. Maar dan kregen we weer een reeks mokerservices te verwerken van nummer 18. We keken weer tegen een flinke achterstand aan : 15-11. Dapper en koppig bleven ze reageren op elke bal die passeerde : slaan, kloppen, tikken ; met de vingers, met de hand, met de vuist, met de voet. Het doel heiligt de middelen ! Weer moesten ze buigen : 25-15.

“Duiken doen we niet vandaag”, waarschuwden Arne H. en Quinten. “Ik heb sterretjes gezien !”, kreunde Kristof. Het ziet ernaar uit dat we in hetzelfde patroon zijn verzeild als in de heenronde : 0 op 9. Maar… dat betekent wel dat we vanaf nu weer punten pakken ! Als troostprijs kregen we een box boterhammen en een uitnodiging om aan te sluiten bij de nieuwjaarsreceptie van de thuisploeg. Gastvrij zijn ze daar wel ! “De mentaliteit van West-Vlaanderen”, volgens Ruth. “Spreken ze hier dan de medeklinkers nog uit ?”, vroeg Kristof zich luidop af.

 “Dit wordt een kort verslag, zeker ?”, informeerde Stijn. Dat dacht  je maar ! Voor wie dacht dat Kurt een man van weinig woorden was deze selectie : Kurt op zijn best, met gevoel voor humor !
“En zeggen dat we telkens op voorsprong hebben gestaan !”
“Tja, die kleine foutjes eruit en je krijgt een heel andere match natuurlijk !”
“Problemen ? Ik beschik toch over een kern van 14 spelers ?”
“Wie speelt er volgende week op de midden ? Kristof ? Dat heb je nog niet gedaan.”